
29/4/09
Suceda lo que suceda,
el poema volverá un día.
Suceda lo que suceda,
el poema te buscará un día...
llega un día en que todo se inclina alrededor. Se cierra.
Se pierde el cuerpo. Se apaga el cielo y solo
quedan las palabras sobre el papel y la música, antes que las palabras, antes que el color, antes
que el cielo
y sin embargo,
detrás del poema. Así.
Stefanos Bekatoros.
el poema volverá un día.
Suceda lo que suceda,
el poema te buscará un día...
llega un día en que todo se inclina alrededor. Se cierra.
Se pierde el cuerpo. Se apaga el cielo y solo
quedan las palabras sobre el papel y la música, antes que las palabras, antes que el color, antes
que el cielo
y sin embargo,
detrás del poema. Así.
Stefanos Bekatoros.
26/4/09

Nothing nothingned itself for me as well...
It truly turned its self inside out.
Where did I find myself?
From head to toe among the planets,
not even remembering how it was for me not to be.
O my dear that I met here and fell in love with here, I can only imagine, with my hand on your shoulder, how much emptiness is allotted us on the other side, how much silence there for one cricket here, how much meadow lacking there for a tiny leaf of sorrel here, and the sun after darkness, like reperations in a drop of dew-for such deep droughts there.
Starry helter-skelter! Here the other way around! Streched over curvature, weight friccion and motion! A break in infinity for the limitless sky! A relief from non-spase in the form of swaying birch!
Now or never the wind moves a cloud for the wind is exactly what doesn´t blow there. And a beetle steps onto a path in the dark suit of a witness on the occation of a long wait of a short life.
But it just so happens that I am with you.And I really see nothing
ordinary about it
Wislawa Szymborska
Creando Vínculos
20/12/07

sono una tela di ragno sospesa
sono l’acqua che stagna marcita
sono la crosta di sangue che piaga
una vecchia ferita
sono una mosca che sporca il bicchiere
sono la brace che brucia il cuscino
sono una sveglia che suona sbagliata
di primo mattino
e sono un cane che abbaia di notte
sono vernice che macchia il vestito
sono un treno arrivato in ritardo
che tutto è finito
e sono rogna, patema, imbarazzo
sono un grumo di sale nei denti
sono la chiave lasciata e l’ufficio
che ha chiuso i battenti
sono ruota finita in un fosso
sono ruota finita in un fosso
sono quello che tende la mano
al semaforo rosso
sono singhiozzo che viene e non passa
sono singhiozzo che viene e non passa
sono l’anello prezioso perduto
nell’acqua più bassa
sono martello sul dito e sul muro
sono una lettera che non arriva
sono l’inutile cosa buttata
che adesso serviva
sono la coda nel posto sbagliato
gatto nero sull’itinerario
coincidenza perduta
partita da un altro binario
sono la mano sudata che stringe
sono zucchero al posto del sale
sono l’amante tenuta segreta
che chiama a Natale
scarafaggio che ti sale addosso
scarafaggio che ti sale addosso
sono quello che tende la mano
al semaforo rosso
sono rovescio che non ha medaglia
sono rovescio che non ha medaglia
sono l’ago trovato col piede
in un mucchio di paglia
sono biglietto vincente e perduto
rubinetto che cola una goccia
sono saliva sputata che arriva
e che offende la faccia
sono una porta che sbatte sul naso
sono rifiuto da chi non t’aspetti
sono vergogna privata
finita alla gogna di tutti
sono la mano sinistra del caso
sono silenzio che gela un saluto
sono soccorso che arriva correndo
ma a tempo scaduto
sono la cosa che voglio e non posso
sono la cosa che voglio e non posso
sono quello che tende la manoal semaforo rosso
(Gianmaria Testa)
2/12/07
1/12/07
28/11/07

E. E. CUMMINGS
[TANTO SER DIVERSO...]Traducción de Octavio Paz
Tanto ser diverso (tantos dioses y demonios
éste más ávido que aquél)
es un hombre
(tan fácilmente uno se esconde en otro;
y, no obstante, cada uno, siendo todos, no escapa de ninguno)
tumulto tan vasto es el deseo más simple:tan despiadada mortandad la esperanza
más inocente
(tan profundo el espíritu del cuerpo,tan lúcido eso que la vigilia llama sueño)
tan solitario y tan nunca el hombre solo
su más breve latido dura un año terrestre
sus más largos años el latido de un sol;
su más leve quietud lo lleva hasta la estrella más joven)¿Cómo podría ese tanto que se llama a sí mismo Yo
atreverse a comprender su innumerable Quién?

Non fago mais que falar de min
Mesmo cando falo do mar
Ou do futuro
Ben oscuro do mundo
Só de min
Cando denúncio torturas
E defendo esteiros
Só
Cando falo
E falo de min
E non podo excusar falar de tí
E do moilto que me faltas
Mismo cando non estás
Non fago mais que falar
Mesmo cando calo
E se calo
As inxustias disparan-se
E os solpores estragan-se plenos de núven
E o mar infame
E os corvos defraudados
E se non digo todas as palavras do teu nome
E se me faltas
Só falo cando calo
Paco Souto, crebar cristais coa língua.
20/11/07
Derrota
Derrota,Rafael Cadenas
Yo que no he tenido nunca un oficio,que ante todo competidor me he sentido débil,
que perdí los mejores títulos para la vida,
que apenas llego a un sitio ya quiero irme (creyendo que mudarme es una solución),
que he sido negado anticipadamente y escarnecido por los más aptos
que me arrimo a las paredes para no caer del todo
que soy objeto de risa para mí mismo
que creí que mi padre era eterno
que he sido humillado por profesores de literatura
que un día pregunté en qué podía ayudar y la respuesta fue una risotadaque no podré nunca formar un hogar ni ser brillante, ni triunfar en la vida
que he sido abandonado por muchas personas porque casi no hablo
que tengo vergüenza por actos que no he cometido
que poco me ha faltado para echar a correr por la calle
que he perdido un centro que nunca tuve
que me he vuelto el hazmerreír de mucha gente por vivir en el limbo
que no encontraré nunca quién me soporteque fui preterido en aras de personas más miserables
que y o que seguiré toda la vida así y que el año entrante seré muchas veces más burlado en mi ridícula ambición
que estoy cansado de recibir consejos de otros más aletargados que yo("Ud. es muy quedado, avíspese despierte")que nunca podré viajar a la India
que he recibido favores sin dar nada a cambio
que ando por la ciudad de un lado a otro como una pluma
que me dejo llevar por los otros
que no tengo personalidad ni quiero tenerla
que todo el día tapo mi rebelión
que no me he ido a las guerrillas
que no he hecho nada por mi pueblo
que no soy de las FALN y me desespero por todas esas cosas y por otras cuya enumeración sería interminable
que no puedo salir de mi prisión
que he sido dado de baja en todas partes por inútil
que en realidad no he podido casarme ni ir a París ni tener un día sereno
que me niego a reconocer los hechos
que siempre babeo sobre mi historia
que soy imbécil y más que imbécil de nacimiento
que perdí el hilo del discurso que se ejecutaba en mí y no he podido encontrarlo
que no lloro cuando siento deseos de hacerlo
que llego tarde a todo
que he sido arruinado por tantas marchas y contramarchas
que ansío la inmovilidad perfecta y la prisa impecableque no soy lo que soy ni lo que no soy
que a pesar de todo tengo un orgullo satánico aunque a ciertas horas haya sido humilde hasta igualarme a las piedras
que he vivido quince años en el mismo círculo
que me creí predestinado para algo fuera de lo común y nada he logrado
que nunca usaré corbata
que no encuentro mi cuerpo
que he percibido por relámpagos mi falsedad y no he podido derribarme, barrer todo y crear de mi indolencia, mi flotación, mi extravío una frescura nueva, y obstinadamente me suicido al alcance de la mano
me levantaré del suelo más ridículo todavía para seguir burlándome de los otros
y de mí hasta el día del juicio final.
Yo que no he tenido nunca un oficio,que ante todo competidor me he sentido débil,
que perdí los mejores títulos para la vida,
que apenas llego a un sitio ya quiero irme (creyendo que mudarme es una solución),
que he sido negado anticipadamente y escarnecido por los más aptos
que me arrimo a las paredes para no caer del todo
que soy objeto de risa para mí mismo
que creí que mi padre era eterno
que he sido humillado por profesores de literatura
que un día pregunté en qué podía ayudar y la respuesta fue una risotadaque no podré nunca formar un hogar ni ser brillante, ni triunfar en la vida
que he sido abandonado por muchas personas porque casi no hablo
que tengo vergüenza por actos que no he cometido
que poco me ha faltado para echar a correr por la calle
que he perdido un centro que nunca tuve
que me he vuelto el hazmerreír de mucha gente por vivir en el limbo
que no encontraré nunca quién me soporteque fui preterido en aras de personas más miserables
que y o que seguiré toda la vida así y que el año entrante seré muchas veces más burlado en mi ridícula ambición
que estoy cansado de recibir consejos de otros más aletargados que yo("Ud. es muy quedado, avíspese despierte")que nunca podré viajar a la India
que he recibido favores sin dar nada a cambio
que ando por la ciudad de un lado a otro como una pluma
que me dejo llevar por los otros
que no tengo personalidad ni quiero tenerla
que todo el día tapo mi rebelión
que no me he ido a las guerrillas
que no he hecho nada por mi pueblo
que no soy de las FALN y me desespero por todas esas cosas y por otras cuya enumeración sería interminable
que no puedo salir de mi prisión
que he sido dado de baja en todas partes por inútil
que en realidad no he podido casarme ni ir a París ni tener un día sereno
que me niego a reconocer los hechos
que siempre babeo sobre mi historia
que soy imbécil y más que imbécil de nacimiento
que perdí el hilo del discurso que se ejecutaba en mí y no he podido encontrarlo
que no lloro cuando siento deseos de hacerlo
que llego tarde a todo
que he sido arruinado por tantas marchas y contramarchas
que ansío la inmovilidad perfecta y la prisa impecableque no soy lo que soy ni lo que no soy
que a pesar de todo tengo un orgullo satánico aunque a ciertas horas haya sido humilde hasta igualarme a las piedras
que he vivido quince años en el mismo círculo
que me creí predestinado para algo fuera de lo común y nada he logrado
que nunca usaré corbata
que no encuentro mi cuerpo
que he percibido por relámpagos mi falsedad y no he podido derribarme, barrer todo y crear de mi indolencia, mi flotación, mi extravío una frescura nueva, y obstinadamente me suicido al alcance de la mano
me levantaré del suelo más ridículo todavía para seguir burlándome de los otros
y de mí hasta el día del juicio final.
19/11/07
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






